Benim çocukluğumda bi kadın vardı .. hep beni koruyan , annem kızdıkça eteklerine saklandığım .. yazları sinek böcek gelmesin üstüme diye ben uyurken penceredeki tülü üzerime cibinlik diye örten .. Bayramda sessizce odaya çağıran "al bak bunu kimseye sööleme" diye cebime gizli gizli eski Türk lirası sıkıştıran .. Çok gülerdik o kadınla biz .. Bazen de ağlardık .. sonra bi sarılırdı bana , ben öyle uyurdum işte .. Her şeyi herkesi severdi o kadın , kötü demeden .. Çok güzel börek yapardı kıymalı .. ben sanardım ki onu bi tek o yapabilir bu dünyada .. gerçekten öyle .. hala adını bilmem o böreğin ben .. kıyamazdı kimseye .. ben karıncalarla oynarken onlara üzülürdü .. uyurken hep uydurma masallar anlatırdı .. çok severdim onları .. hep bi önceki uykunun masalını isterdim ,o hatırlayamadığı için başka masallar anlatırdı .. ben yine mutlu mutlu uyurdum .. ondan masallara düşkünlüğüm ..
yazın bahçede kalırdım onun yanında .. kiraz toplardık .. hep erkenden uyanırdı .. o zaman nutella yoktu, köy bakkalının şokellasını sürerdi ekmeğe ne istesem yapardı .. sırf ben mutlu olayım diye ..
çok özlerdi diğerlerini .. ama ben "ilk"iydim onun ,vazgeçemediğiydim ..
Dün sesini duydum o kadının telefonda .. konuşmak istemedi benimle .. sonra anlattılar ..
O kadın "anneannem" benim ..
artık doğru düzgün hiçbişeyi hatırlayamayan o kadın işte .. o benim "anneanne böreği"me "ben bundan hiç yemedim ki" diyen kadın ..
Benim "anneannem"
alzheimer .











